D66 Is arrogante bestuurspartij met fossiele stoelenklevers geworden.

Den Haag-. De naaktheid van D66 is dat er niets meer over is van de idealen uit 1966. Zelfs de oprichters van toen zijn ouwe prevelende en gezagsgetrouwe volgelingen van Boris Dittrich geworden. Niets herinnert meer aan het elan en de beloften van eertijds, toen bestuur-lijke vernieuwing en het afstoffen van de politiek centraal stond.

Het congres over het paasakkoord maakt nu ook met terugwerkende kracht duidelijk waarom men aan het logo van de partij het woord democraten heeft toegevoegd. De oude garde moest uit hun bungalows en villa's worden gehaald om de 2.000 congresgangers te bewegen toch vooral in te stemmen met het slappe onderhandelings-resultaat dat Boris Dittrich met VVD en CDA had afgesloten. Jan Terlouw, die een gewaardeerd kinderboekenschrijver is, kent niet zijn beperkingen en wil net als in 1982 bij het kabinet Van Agt II verder met rechts. Ook Brinkhorst, HAFMO en van Boxtel werden van stal gehaald. Het van buiten geleerde argument dat de bestuurlijke vernieuwing moet doorgaan zou herhaaldelijk over het congres worden gestrooid. Zo moest een handvol Nederlanders voorkomen dat er een kabinetscrisis kwam en dat er verkiezingen zouden komen. Al eerder had Dittrich de abjecte Pechtold tot nieuwe minister van .......... en koninkrijksrelaties laten benoemen, zoals Thom de Graaf zijn ex-functie aanduidde. Dit kabinet, waarvan de minister-president zich door zijn voorlichter moest laten soufleren dat er een crisis was na het opstappen van de Graaf, moest doorregeren en de klus van de staatsrechtelijke vernieuwing afmaken, zoals Brinkhorst en anderen dat bij voortduring herhaalden. De koningin is door Balkenende en Dittrich misbruikt voor het bedrijven van ordinaire partijpolitiek. En dat is met name voor een voormalig lid van de rechterlijke macht onvoorstelbaar. Het 'landsbelang' stond volgens de heren voorop. Niets daarvan. Het zijn de eigen persoonlijke ambities die de doorslag gaven. Iedereen die voor zijn baan afhankelijk is van de deelname van D66 aan de macht, was voor het paasakkoord. Niemand op het D66-congres durfde het aan om Dittrich's ambities om zelf de nieuwe minister te worden, aan de orde te stellen. Het eigenbelang en de gehechtheid aan het pluche wordt manifest als Lousewies van der Laan na de belangrijke stemming een arm om minister Brinkhorst slaat: "Jij hebt ons gered, Laurens Jan". Eerder reeds voorafgaand aan het congres werd deze ouwe-jongens-krentenbrood mentaliteit in de media voortdurend beproefd. Ageeth Telleman-Kraan wierp zich voor de TV-camera's op als een neutrale en redelijke voorstander van het paasakkoord en om de verantwoordelijk te nemen om door te regeren. Brinkhorst, bij wie zij beleidsambtenaar is op zijn ministerie, zal goedkeurend geknikt hebben. Ronald Plasterk zei in de Volkskrant dat D66 in handen is van de opportunisten en de baantjesjagers. Wie spreekt hem dat nu nog tegen. Zeker niet Alexander Pechtold die voor zijn burgemeesterschap in Wageningen, waar hij dus in tegenstelling tot zijn belofte maar een jaar geweest is, wethouder in Leiden was. Daar heeft deze Pechtold twee jaar geleden zijn ware gezicht laten zien. Er was sprake van een referendum over de aanleg van de Rijn Gouwe Lijn. Pechtold zette de gemeenteraad onder zware druk om geen referendum te organiseren. Tegen de gemeenteraad zei hij: "Als je dat doet, loop je het risico dat het niet doorgaat". Pechtold van D66, dus. Het verzoek, vergezeld van 2.500 handtekeningen werd toch ingediend met een positief advies van de gemeentelijke referendumkamer. Pechtold boos en riep diezelfde avond nog de initiatiefnemers bij zich. Hij zei dat het in het belang van Leiden was dat het besluit niet vertraagd zou worden door een referendum. Dit kabinet maakte zo iemand tot burgemeester van Wageningen waar hij de zes jaar zou volmaken. Een leugen, dus. Daarnaast is Pechtold voorzitter van D66. Heeft dus twee petten op tijdens het congres. Is minister en voorzitter van een politieke partij, de partij van de bestuurlijke vernieuwing, waar ze nu toch wel van afwillen. Heel begrijpelijk nu. En een redelijkheid die tot walging aanleiding geeft.
4 april 2005

O. Meuwissen, CDA Gemeenteraadslid Hilversum

Beste Otger Meuwissen, Ik heb je bescheiden verzoek gelezen om je naam uit mijn mailinglist te verwijderen. Ik vrees dat ik je verzoek niet kan en zal inwilligen. Eigenlijk wil je je isoleren en niet geconfronteerd worden met kritiek op de politiek. Jij kunt zelfs niet eens kritiek verdragen op een andere partij, laat staan als ik jouw eens zou aanpakken. Iemand die het leuk vindt om in de politiek te gaan, heeft een moment gehad dat hij daarover heeft nagedacht. Er is voor dat soort gasten, die meestal graag in de publieke belangstelling staan, geen enkele reden om verschoond te blijven van reacties op de verwerpelijke uitwassen van dit politiek systeem.

Je blijft van mij commentaar ontvangen. Wil je dat niet, dan zul je een nieuw e-mailadres moeten aanschaffen. Echter, als ik daar lucht van krijg, zal ik je toch weten op te sporen. Dus neem maar beter kennis van andere geluiden, ook al zijn die jou niet welgevallig.

En toch de groete, Jacques Janssen

Goed hoor, ik houd je toch niet tegen. Maar liever geen conclusies uit het ongerijmde. Er zijn veel verschillende motieven om in de politiek te gaan. En publieke belangstelling is daar een van, maar niet de enige.

Otger Meuwissen, CDA Gemeenteraadslid Hilversum


		Actualiteiten vindt u hier