In memoriam Bonny

De kat van de overburen is vandaag 8 juli, een dag na mijn verjaardag, overleden. Het beestje was ruim 22 jaar geleden geboren, gelijktijdig met zijn zusje Clyde toen de kinderen van Harrie en Jannie Eijlders nog klein waren. Volgens de dierenarts was Bonny de langstlevende patiënt in zijn praktijk.

Bonny en Clyde waren onafscheidelijk aan elkaar verbonden. Bonny overleefde Clyde, die zo’n zeven jaar geleden is overleden. Daar had Bonny het heel erg moeilijk mee. Toen dagelijks de tuindeur ’s ochtends openging, sprongen ze allebei op een houten balk en zaten samen naast elkaar met de staart omlaag naar hun vertrouwde omgeving te kijken, alsof ze dat al niet konden uittekenen. Bij het verdwijnen van de laatste adem van zusje Clyde begon het rouwproces van Bonny. Steeds zoekend in huis waar zijn maatje was gebleven, totdat hij daarbij geluid ging produceren en met een ondoorgrondelijk kattengemiauw als het ware om zijn zusje riep, alsof ze nog ergens in huis was. De familie Eijlders heeft dat drie jaar lang ervaren alsof aan het gerouw geen einde kwam. Heel geleidelijk werd dat minder net als bij mensen, alleen duurde het zichtbaar langer.

Buren en vrienden zagen een kat met meerdere levens. Mijn vrouw Ellen heeft haar twee maal voor de poorten van de hel weggesleept. Een paar jaar geleden leek het alsof ze de pijp aan Maarten wilde geven. Ze had zich al een poosje op de bovenverdieping van de woning terug getrokken waar ze in een oplopend vertragend tempo al haar activiteiten deed; rusten, eten, slapen, naar buiten kijken en poepen en plassen. En af en toe langs verzorger Harrie zijn benen strijken die haar ongewild zwijgend veel gezelschap bood als hij achter de computer zat te werken. Naarmate de tijd verstreek ging Bonny minder eten hetgeen een slecht voorteken is en zeker voor een kat op hoge leeftijd. Daarbij kwam dat ze ook nog eens fors doof was geworden, een aandoening die op den duur haar hele gehoor ontnam. Harrie en Jannie gingen een weekend weg en zoals gewoonlijk verzorgde mijn vrouw die lieve Bonny. Terwijl eerder Bonny met lekkere vis werd verwend, toog Ellen nu met lendenlapjes naar het wegkwijnende beestje. Bijna gulzig werd het aangeboden voer snel naar achteren gewerkt en dezelfde dag nog kreeg ze opnieuw lekkere lendenlapjes voorgehouden. Ook die portie werd zienderogen met groot gemak weggewerkt, ons met verbazing achterlatend toen ze op de vensterbank sprong om vanuit een ander gezichtspunt de omgeving weer in zich op te nemen. Volgende dag hetzelfde recept en toen Harrie en Jannie terug kwamen wisten ze niet wat ze zagen toen hen een herboren en alleszins vitale kat tegemoet kwam die weer geluid kon produceren, ook al hoorde ze daar zelf amper wat van. Ze had aan het menu in ieder geval iets nieuws toegevoegd waar Harrie en Jannie zich moeilijk aan konden onttrekken.

De overburen hebben er een feest van gemaakt toen Bonny in 2008 twintig jaar werd. Familie en buren werden uitgenodigd het feest te vieren met een lekker eten. Harrie had voor een smakelijk voorgerecht gezorgd. En terwijl Bonny van een speciaal verjaardagsmaal zat te genieten werden de gasten in de keuken ontboden, waar we onthaald werden op een bordje melk dat we al slurpend naar binnen moesten werken. En Bonny liet zich die dag alle aanhalingen zeer welgevallen.

Anderhalve maand geleden ontfermde Ellen zich opnieuw over Bonny toen Harrie en Jannie een weekend weg moesten en Bonny opnieuw wat tobde met de inname van voedsel. Harrie en Jannie hadden het vermoeden dat het einde in zicht kwam. Het lichaampje vermagerde en Bonny trok zich definitief terug tussen de vier poten van de stoel op de kamer boven. Ellen, die de verzorging tijdens hun afwezigheid overnam kreeg al gauw het idee dat Bonny best wel wilde eten, maar dat ze dat niet goed kon. Als Ellen met wat voedsel op haar hand naar haar bekkie kwam wilde ze het wel pakken, maar het scheen dat pijn in haar mond dat onmogelijk maakte en Ellen dacht aan onze eigen Suus die zoiets in december heeft meegemaakt en niet kon eten vanwege een ontsteking in de mond. Met pijnstillers, een voedselinfuus en een injectie om de ontsteking tegen te gaan kwam onze Suus er weer bovenop. We hebben het initiatief genomen om met Bonny naar de dierenarts te gaan. Het ging zo niet langer meer. En misschien wilde ze niet de pijp uit, maar kon ze gewoon niks meer binnen krijgen. De dierenarts volgde eenzelfde procedure als bij onze Suus en zowaar na de inwerkingtreding van de pijnstilling nam Bonny heel voorzichtig en alsof we naar een vertraagde film keken het zachte voedsel langzaam tot zich. Heel behoedzaam en met spaarzame kauwbewegingen zocht het zich een weg naar het kattenmaagje. Twee dagen later, toen Harrie en Jannie terug kwamen stond we andermaal perplex en wisten we dat Bonny aan een nieuw zoveelste leven begonnen was. Het ging een tijdje goed totdat een dag of veertien geleden Bonny opnieuw grote eetproblemen had en het magere lijfje niet meer de contouren van de botten kon verbergen. Pijnstillers en andere medicatie hielp toch niet meer. Gisteren en vandaag bereikte het medelijden een hoogtepunt en besloot Harrie de dierenarts te vragen Bonny uit zijn lijden te verlossen. Vanochtend heeft hij haar in zijn tuintje naast het graf van Clyde begraven. Het huis van de Eijlders zal nog lang de aanwezigheid van ruim twee decennia Bonny in herinnering blijven roepen.
Jacques Janssen

Copyright 2010 | J.M.J.F.Janssen - Hilversum