De bal volgen

De ontwikkelingen in huis met onze jonge Siamees nopen mij tot wat mijmeringen. Elke dag weer ontdek ik nieuw gedrag en ervaringen. Al eerder meldde ik dat een herziene machtsverdeling niet lang op zich zou laten wachten. Het ziet er nu naar uit dat Gijsje, de Siamees, de rooie directeur Teun de baas wordt. Teun, de macho in huis lijkt met de komst van de Siamees een therapeutische behandeling te hebben ondergaan. Momenteel heeft hij de zorgfunctie van een poes overgenomen en likt de kleine Siamees op elk moment dat die dat nodig acht. Ik heb medelijden met Teun omdat zo’n gedragsverandering haast tegennatuurlijk is. Maar, die kleine flikt het hem toch maar. Poes Suus ziet dat alles van een afstand toe en denkt, geen polonaise aan mijn lijf. Gedecideerd houdt ze Gijs nog op afstand. Een kattenliefhebber uit het andere recreantenteam, met wie ik laatst wat ervaringen uitwisselde, waarschuwde mij; als je besluit een Siamees te nemen, weet dan dat je een dief in huis hebt gehaald. Hoe profetisch deze woorden waren bleek onlangs toen Gijs om drie uur ’s nachts op de keukenbar aan het rondstruinen was en daar een in aluminiumfolie verpakt zakje met kattensnoepjes ontdekte. Hij moet een boel gewurmd hebben om het zakje open te krijgen, want er lag ’s ochtends van alles op de grond. Toen hij ontdekte dat het toch niet lukte ging hij hulp halen. Dus kwam mijnheer met het zakje in zijn bek naar boven de slaapkamer op en tikte met zijn voorpoot op mijn gezicht. Ik schrok wakker en zag door mijn oogharen een kleine Siamees op me zitten met een zakje snoep in zijn bek. Of ik het even wilde openmaken. Drie uur ’s nachts! Een normaal mens slaat het ding in een hoek.

Sinds mijn zoon uit huis is zit ik alleen naar de voetbalwedstrijden te kijken. Dat is al jaren zo. En met name bij de lange-zit-wedstrijden, zoals de Champions League of de Europacup geeft gezelschap een grote meerwaarde aan het kijkplezier. Wat schetst mijn verbazing als laatst bij de wedstrijd AEK Athene – PSV onze Gijs zich voor mij op de bank nestelt om mee te kijken, mij vele malen een goed uitzicht ontnemend. Door mij gemaakte foto- en video-opnamen vanachter de televisie laten zien dat hij met zijn ogen onmiskenbaar de bal volgt. Soms rekt hij zijn pootje uit naar het scherm om de bal raken, zoals hij dat met zijn eigen balletje ook doet. Dat het scherm niet driedimensionaal is begrijpt hij nog niet. In de rust en tijdens de reclames gaat hij naar de kattenbak of de voerbak. Zodra de wedstrijd begint klimt hij weer op de bank en zitten we met zijn tweeën gezellig de wedstrijd te volgen. Wie heeft hem verteld dat hij weg kan bij de rust en de reclames? Ik heb een uniek beest in huis. Doet zijn officiële stamboomnaam Unicum de l’Ardour derhalve alle eer aan.
Jacques Janssen