De ballen d’raf

Suus is gesteriliseerd en Teun gecastreerd. Ze kunnen zich niet meer voortplanten. Dat was ook onze bedoeling. Zo ook wilden wij dat onze nieuweling, siamees Gijs geholpen zou worden. Hij is inmiddels ruim negen maanden en vertoont driftige neigingen, vooral jegens die rode kater Teun. Soms twijfel ik wel of het de goede beslissing is. Met name omdat kattenliefhebbers en ook een fokker mij vertelden dat ik met hem een prijzenkast kon vullen. Iedereen met een beetje verstand van raskatten vindt dat die ballen moeten blijven. Want zonder ballen hoef ik Gijs niet eens in een kooi te stoppen op weg naar een kattenshow. Op de shows, waar de crème de la crème uit het kattenvolk wedijveren om de grootste beker moet je niet met een kat aankomen die geen nageslacht meer kan krijgen. In januari was in Den Bosch weer zo’n internationale show. De druk werd erg groot en ik zelf, die nog nooit ergens een prijs mee behaalde en daar nu niet veel voor behoefde te doen, zag mijn kans schoon. Maar, zei een kattenliefhebster, je moet wel de hele dag het ding in een kooi houden en het kan alleen maar er uit als hij moet opkomen. Gijs een hele dag in een kooi? Hoe moet ik me dat voorstellen? Ik kreeg een beetje de indruk dat het meer om die juryleden gaat die zich in hun beste pak hijsen, zich van een streng gezicht en belangrijke decoraties voorzien en elk kattenhaartje onder de loep nemen. Nee, ik ben niet van plan mijn Gijs, die van nature een springlevende en wispelturige dierlijkheid is, een hele dag te onderwerpen aan de mores van de kattenshow. Dan maar geen beker. Wel een dagje in de rats gezeten toen hij voor de ingreep naar de dierenarts moest. Om twaalf uur konden we bellen, hoe de operatie verlopen was. IJsberen die ochtend. Het kon niet gauw genoeg twaalf uur zijn. Wat kropen die wijzers langzaam. Weer een pot koffie gezet. Tegen vijf voor twaalf vond ik het welletjes. Zenuwen toen het nummer gedraaid moest worden. Over een uur kon mijnheer worden opgehaald. Een pak van mijn hart. Ik kreeg weer praatjes die dag. Nog uren bewoog hij zich op zijn frêle anorexiapootjes waggelend door het huis. In de namiddag kreeg ook hij weer praatjes en wat blijkt? Hij is de mooiste siamees van de wereld, ook zonder ballen.
Jacques Janssen