Linker foto: Het groeibeen dat helemaal los zit. Rechts: na de operatie zijn duidelijk de twee pennen te zien.

update: 24 augustus 2004

Achterpoot gebroken

Na het laatste Journaal zet ik de televisie uit en loop de gang op. Op de bovenste trede van de trap zie ik Gijsje zitten. Hij kijkt mij met vragende ogen aan. Hij blijft zitten. Niets voor Gijs. Hij miauwt. Of ik hem wil oppakken. Dat doe ik. Ik loop naar boven en zet hem voorzichtig op bed neer, want hij houd zijn linker achterpoot heel slap. Op bed schuifelt hij heel voorzichtig over de bedovertrek en gebruikt daarbij niet zijn linker achterpoot. Foute boel. Midden in de nacht. Niemand te bereiken zoals bij mensendokters. Hij gaat op zijn rechterzij liggen om de nacht door te komen. Na het ontbijt onmiddellijk de dierenarts gebeld. We konden direct komen. Hij keek verontrustend. ”Zeker weer een aanrijdingslachtoffer.” Dat konden we makkelijk ontkennen, want onze tuin is afgezet met aan de bovenzijde schrikdraad. Waarschijnlijk van de schutting gevallen en met zijn poot tussen de planken blijven hangen of met zijn poot in de gieter terechtgekomen. Deze lag ’s ochtends om en het had niet gewaaid die nacht. Het is natuurlijk gissen, want je was er niet bij. Ik realiseerde mij toen pas dat hij met zijn gebroken poot zich eerst door het kattenluikje heeft gewurmd en daarna de stijle trap is opgeklommen. We moeten Gijsje achterlaten voor een foto. Tegen tienen kunnen we langs komen. Hij laat ons de foto van de breuk zien. Het groeibeen is bij de knie gebroken en zal met pennen opnieuw vastgezet moeten worden. We moeten daarvoor naar de Specialistische Dierenkliniek Utrecht, die hij inmiddels al geïnformeerd heeft. Dat moet binnen 24 uur gebeuren. Zes en zeventig euro voor de foto betaald en nog onder een lichte narcose togen we met Gijsje naar Utrecht. Een aardige dokter op leeftijd en met een paardestaartje bleek de opererende chirurg te zijn die ons te woord stond. Siamezen bleken bij hem een streepje voor te hebben. Hij bekeek de meegenomen foto en kwam tot dezelfde diagnose. Hij zou er twee zilveren pennen in aanbrengen, die er niet meer uit hoeven. De kosten van de operatie ad 660 euro dienen betaald te worden bij het ophalen van Gijsje. Hij vroeg onze toestemming voor de operatie. Het alternatief was een voor de rest van zijn leven kreupele Gijsje. Uiteraard zeiden we onmiddellijk ja. Diezelfde middag zou Gijsje geopereerd worden. Toen we tegen vier uur nog niets gehoord hadden belden we zelf op. Men was nog met de operatie bezig. We worden teruggebeld als ze klaar zijn. Tegen vijven komt dan het bericht dat Gijsje geholpen is en het goed maakt. Men stelt ons voor om Gijsje een nacht in de kliniek te laten waar hij bovendien geobserveerd wordt en dat we hem dan ’s anderendaags tegen tien uur konden ophalen. Na een lange nacht opnieuw richting Utrecht. Gijsje ligt in een bench en kijkt ons wat glazig en meewarig aan. Hij heeft die ochtend een pijnstiller gekregen. Wij krijgen een doosje pijnstillers mee die we hem kunnen geven als hij pijn heeft. Daarnaast dienen we Gijsje twee keer daags een antibioticapil te geven. In het kattemondje. Dat bleek later nog een hele klus. Gijsje moet zes weken in een bench. Voorkomen moet worden dat hij trappen loopt, op de vensterbank of een stoel klimt. En uiteraard moet Gijsje de hechtingen wel laten zitten. Niet pulken en aan de draadjes trekken. Voor de zekerheid krijgen we een kap mee voor om zijn kop, die moet voorkomen dat Gijsje aan zijn wond zit te pulken. Over twee weken kunnen de hechtingen door onze eigen dierenarts verwijderd worden. Na zes weken moeten we met Gijsje terugkomen voor controle. We hebben Gijsje weer terug. Dolgelukkig stappen we in de auto huiswaarts.