Hoeveel lef is er nog?

“Wij hebben lef, wij stemmen LPF”, is de slogan van de totaal uiteengeslagen en versplinterde lijst van Pim Fortuyn. De beweging, die in mei weliswaar met 26 zetels in de Tweede Kamer kwam, zou de bezem door het oude regentendom halen. Weg met die plucheklevers, burgers krijgen meer zeggenschap, worden betrokken bij het openbaar bestuur en het land moet teruggegeven worden aan de burgers, zoals in artikel 2 van de statuten van de Lijst Pim Fortuyn staat. Vanaf de verkiezingsdatum breekt er de pleuris uit, advocaten worden in stelling gebracht om andere partijen de mond te snoeren, terwijl Pim Fortuyn juist die grondwettelijke vrijheid van meningsuiting wilde versterken. In het vernieuwde politieke landschap worden argumenten vervangen door kogelbrieven, zelfs al was dat nodig om een voetbaltrainer eens goed de stuipen op het lijf te jagen. Alles lijkt geoorloofd en terwijl de bedreigingen van mensen gemeengoed worden, neemt de agressiviteit en criminaliteit op een nog niet eerder vertoonde snelheid toe.

Een voortdurend gerommel tussen bestuur, fractie en de gehavende delegatie in het kabinet hield het land in opperste verbazing. Ondertussen werd met steun van de LPF een miljardenorder goedgekeurd voor de aanschaf van nieuwe vliegtuigen, terwijl het zeer discutabel was of dit paste binnen het gedachtegoed van Fortuyn, waar onderhand iedereen in de fractie een beroep op deed die in een conflictueuze situatie was verzeild geraakt. Herben moest weg, Wijnschenk kwam. Met steun van de LPF werd de spaarloonregeling in het strategisch akkoord afgeschaft. Bedankt mensen, mede namens al diegenen niet over een eigen huis beschikken en die aan het einde van hun arbeidsperiode konden uitzien naar een spaarcentje. Bij de eerste beste gelegenheid om burgers in het land meer zeggenschap te geven bij het openbaar bestuur stemde de LPF tegen een referendum waarin die mogelijkheid gegeven werd.

LPF-ministers Bomhof en Heinsbroek rolden wekenlang vechtend over straat, als pioniers van een nieuwe politieke cultuur. In de fractie wilde Winnie de Jong, die meer dan normaal koketteerde met haar manische depressies, het heft in handen nemen maar verloor en ging met Eerdmans tijdelijk een eigen fractie beginnen om het gedachtegoed van Pim te consolideren in een nieuwe partij conservatief.nl. Wijnschenk bleek volgens Winnie een omhooggevallen advertentieverkoper en moest vertrekken op de dag dat het kabinet viel. Hij kwam te laat op de vergadering waar over zijn lot werd beslist en Herben kwam terug. Heinsbroek en Wijnschenk richten vervolgens een nieuwe partij op, maar kunnen geen mensen vinden die op de lijst voor de Kamerverkiezingen willen gaan staan, of ze moeten hun huis verkopen. Ja, want eigen belang gaat toch boven landsbelang.
Je moet inderdaad veel lef hebben om nu nog LPF te stemmen. Hoeveel lef is er nog in de samenleving aanwezig?
Jacques Janssen