update: 25 december 2003

Hyperventilatie

Vanochtend, precies een week voor Kerstmis, naar de röntgenafdeling van het ziekenhuis geweest voor het maken van een echografie van de bovenbuik. Op verzoek van de huisarts was ik er naar verwezen. Ik had last van lichte pijnklachten en hij kon niet goed de diagnose stellen. De assistent, die voor de radioloog de opnames maakte, liet geen informatie los, ook al beweerde ik dat het om informatie over mijn eigen lichaam ging. De radioloog zou het eerst nog even moeten bestuderen. Daarmee redde hij zich bij mij.

Al een tijdje had ik last van wat vage pijnklachten rondom het middenrifgedeelte. Dat er iets met het hart aan de hand is sluit ik uit omdat ik maar al te goed de symptomen van een (naderend) hartinfarct ken. Dus je maakt je toch bezorgd. Daarbij manifesteerde zich ook nog een onophoudelijk gehoest, vooral ’s nachts en bovendien kon ik weken niet slapen vanwege bovenmatige last van hyperventilatie. Artsen kunnen meestal een diagnose stellen door de een na de andere optie uit te sluiten. Zo bleek dat het bloedonderzoek uitwees dat de nieren goed functioneerden en zich ook andere mogelijke aandoeningen niet voordeden.
Omdat ik al een tijdje last heb van hyperventilatie, heb ik daarvoor bij de Cesar- en ademhalingstherapeute oefeningen geleerd om mijn ademhaling aan te sturen bij hyperventilatie, dat zich vooral 's nachts aandient. Met de onderbuik ademen. Maar op een gegeven moment viel er niks meer aan te sturen en gaf mijn huisarts mij kalmerings- en slaaptabletten. Maar het hielp allemaal niks. Die middag geprobeerd mijn conditie te testen. Ik wilde een boek kopen en pakte de fiets om naar de binnenstad te gaan. Ik kwam slechts halverwege. Bij het rode dorp ben ik afgestapt en heb de fiets tegen een heg gezet en ben met de bus verder gegaan. Ik moest afstappen en kreeg geen lucht meer. Boek gekocht en weer terug met de bus naar de plek waar ik de fiets had achtergelaten. Vandaar met de fiets naar huis gereden. Thuisgekomen kon ik maar net de garagedeur open en dicht doen en snakte ik al weer naar adem. Het kon niet meer. Ik ben in een vicieuze cirkel terechtgekomen wardoor ik het benauwd krijg, daarom sterker ga ademhalen, het dan nog benauwder krijg en worstel om wat lucht binnen te krijgen. Het lijkt wel een strijd op leven en dood. Er treedt een vermoeidheid op die niet te beschrijven valt.
Ellen belt direct de huisarts. Hij was met zijn laatste uur van die week bezig. We konden direct komen. Hij onderzocht me en nog eens, kloppen op buik en borst. "Mijnheer Janssen, er zit allemaal lucht in, hoor maar", en hij tikte er lustig op los. "U moet kalmeren en wat rustiger worden. Het is hyperventilatie en er zit overal lucht". Nou daar konden we het mee doen. Hij schreef me een nog sterker kalmerings- en slaapmiddel voor. Het werd een nachtje om niet gauw te vergeten. Al vrij snel begon het gedonder weer om zuurstof binnen te krijgen. Alle ademhalingstechnieken ten spijt. Die nacht stond ik om twee uur op, ik dacht dat ik stikte. In mijn pyjama ging ik naar buiten en hing over de schutting, happend naar lucht. Heb toen Ellen wakker gemaakt en gezegd dat ik nu echt de pijp uitga.
Jacques Janssen