|
In het belang van de patiënt
Zieke rooms katholieken konden tot ver in de vorige eeuw naar
het RKZ aan de Koningstraat. Andere christenen hadden voor hen teisterende
ziekten daarvoor het Diakonessenhuis aan de Van Riebeeckweg. En de niet
gelovige zieken konden bij het algemene ziekenhuis Zonnestraal terecht. Dat
is altijd goed gegaan. Doch in 1985 fuseerden deze drie ziekenhuizen tot
Ziekenhuis Hilversum. Geen hond die er om gevraagd had. De toenmalige
directie riep dat het in het belang van de patiënten is. Maar de mening van
de patiënten, of de inwoners was echter niet van belang. Schaalvergroting
was een modegrill. Iedereen deed het. Dus in de gezondheidszorg moet het
ook. Kijk maar naar de volkshuisvesting en zijn woningbouwverenigingen.
Woningbouwverenigingen speelden al vanaf het begin van de
vorige eeuw een belangrijke rol in de huisvesting van de arbeidende
bevolking. Vooral na de Tweede Wereldoorlog pleegden zij gigantische
investeringen en kwamen er miljoenen betaalbare woningen tot stand.
Gaandeweg voltrok zich in het land van de volkshuisvesting schaalvergroting
door middel van de ene fusie na de andere. In een hoog tempo vormden de
democratische woningbouwverenigingen zich om tot een stichting waar controle
en zeggenschap van de leden was uitgebannen. De laatste belemmering om met
een andere woningstichting te fuseren was opgeheven. En het rijk vond dat
een goede zaak. Allemaal in het belang van de woningzoekende. De nieuwe
organisaties gaan onder de naam ‘corporatie’ door het leven. Dat
klinkt wat zakelijker dan woningbouwvereniging, terwijl die laatste je al gauw
aan geborgenheid en iets sociaals doet enken.
De controle op de woningcorporaties, die tot het eind van de
vorige eeuw nog bij de gemeente lag, werd weer teruggehaald naar het rijk.
Lekker op afstand. Geleidelijk aan werd ook het toewijzen van woningen
overal in het land toevertrouwd aan corporaties. Opgetuigde en glimmende
directiekantoren met directeuren en bestuursvoorzitters die maandelijks meer
dan de minister-president op hun rekening krijgen bijgeschreven, hebben het
landschap in de volkshuisvesting veranderd. Allemaal in het belang van de
woningzoekenden natuurlijk.
Ik was zeer ingenomen toen er bij Ziekenhuis Hilversum op de
directiestoel van Chiel Huffmeijer, die naar het Haagse ziekenhuis Leyenburg
vertrok, een vrouw kwam te zitten. Ik voelde mij gerustgesteld omdat bij
haar de patiënt voorop stond. Het duurde niet lang of er diende weer
gefuseerd te worden. In den Haag ontstond in 2004 het HagaZiekenhuis door
een fusie van het Rode Kruis Ziekenhuis, het Juliana Kinderziekenhuis en
Ziekenhuis Leyenburg van Chiel Huffmeijer, die nu ook bestuursvoorzitter van
de nieuwe Raad van Bestuur werd. Dat had die Chiel weer goed geregeld.
Allemaal in het belang van de patiënt natuurlijk.
Dat werkte aanstekelijk op de nieuwe vrouwelijke directeur
van Ziekenhuis Hilversum. Waarom niet fuseren met Ziekenhuis Gooi-Noord?
Natuurlijk kan dat. Als de patiënt maar voorop blijft staan. En dus is ook
in deze regio andermaal een nieuw ziekenhuis ontstaan dat gehoor geeft aan
de wens van grootschaligheid en efficiëntie. Tergooiziekenhuizen is de naam,
bedacht door een slim reclamebureau dat er vooral rijker mee is geworden.
Tergooiziekenhuizen, lekker eigenwijze naam en weg met die nostalgische
geborgenheid en solidariteit uit de vorige eeuw. In het belang van de
patiënt, natuurlijk.
Op de nieuwe website van het Tergooiziekenhuizen
wordt de missie vooruit getoeterd: “Een ziekenhuis waar
patiënten en verwijzers als vanzelf voor kiezen en dat sterk staat in de
'zorgmarkt’”.
Maar daar hoef je niet voor te fuseren. Het ergste is dat belangrijke
functies en zorgtaken naar de locatie in Gooi-Noord verhuizen en hebben
83.000 inwoners van Hilversum het nakijken. Centrumgemeente Hilversum wordt
uitgekleed. Uitgangspunt van het nieuwe ziekenhuis is dat het
toegankelijk, bereikbaar en beschikbaar is voor álle patiënten in de regio.
Aan me hoela. Voor de directie met die dikke auto’s zullen ze bedoelen.
Mensen zonder auto en mensen die niet kunnen of mogen autorijden, moeten nu
in drie bussen zitten om Gooi-Noord te bereiken. In het ongunstige geval doe
ik er 67 minuten over. Allemaal in het belang van de patiënt.
Je zou toch blij moeten zijn dat vrouwen steeds meer in
topfuncties doordringen. Ik ben bang dat de hersenhelft waar creativiteit,
intuïtie en gevoelsleven zit bij van mevrouw Zuiderwijk, niet of onvoldoende
is aangesproken. Zij zorgt ervoor dat mensen zeggen; of het nou een man of
een vrouw is, het maakt allemaal niet uit. Jammer dat kille koude cijfers,
efficiëntie, nieuwe zakelijkheid, schaalvergroting en dikke auto’s voor
Tergooiziekenhuizen de maat is geworden. De directie staat hiermee niet
alleen ver van de werkvloer, maar ook ver van de patiënt.
Gemeente, doe er iets aan, in het belang van de patiënt. En
kan ik soms ergens een handje mee helpen?
Jacques Janssen
© Copyright 2007
| J.M.J.F.Janssen - Hilversum |
