Verblijf op Aarde

Bert, het ga je goed

Het ga je goed, zeg je wel eens tegen iemand waarvan je verwacht hem binnenkort weer eens te ontmoeten. Ik wil, als ik bij de kist sta waarin Bert morgen gecremeerd wordt, hem nog wat goeds toewensen. Alsof ik dat te weinig bij zijn leven gedaan heb. Dat krijg je als je afscheid moet nemen van iemand die je zeer dierbaar is. Al wist hij dat zelf amper.
Bert Visser is een kostbare icoon geweest in de Hilversumse politiek waar ik in de jaren zeventig met hem in de gemeenteraad heb gezeten. Een communist die de hele raad aan zijn lippen kreeg. Dan ging je niet even roken, nee dan zorgde je dat je binnen was, erbij, als hij het woord voerde. Bert was een natuurtalent die zonder veel omhaal van woorden de problemen van mensen wist te benoemen en zeker als de overheid deel van die problemen uitmaakte. Hij kon dan precies de vinger op de zere plek leggen. Geestverwanten hadden het dan extra moeilijk. Daar zorgde hij wel voor.

Bert Visser was ook bestuurder in de FNV Hout en Bouwbond afdeling Hilversum waar hij met Willem Leegwater de zaak wakker hield en deed opschudden als inslapen op de loer lag. De vakbond, waarvan hij een mensenleven deel uitmaakte, moest waakzaam zijn voor de kapitalistische grijparmen die altijd op zoek waren naar de arbeiders om ze kaal te plukken. Woningzoekenden, WAO'ers, arbeiders, uitkeringsgerechtigden, bijstandmoeders met kinderen, huurders, zwakke verkeersdeelnemers, krakers, zij konden allemaal op zijn steun en solidariteit rekenen.
Als het college van burgemeester en wethouders met een voorstel kwam dat de rechten en de positie van de meest zwakken en kwetsbaren aantaste, kon hij met een fileermes het voorstel blootleggen als een verwerpelijk uitvloeisel van het kapitalistische systeem. Bert Visser heeft mij als geen ander geleerd te zien hoe bij een ogenschijnlijk en noodzakelijk woningbouwplan het meeste geld naar de zakken van projectontwikkelaars, grondspeculanten en geldschieters gaat. De huurders en kopers moesten het uiteindelijk betalen. Vandaag de dag is dat nog steeds zo. Maar weinigen die het nog zien.

Als Bert naar het spreekgestoelte liep ging ik op het puntje van mijn stoel zitten, want je kon er gif op innemen dat hij wat te vertellen had. En ofschoon ik in een progressieve politieke combinatie zat (Progressief Hilversum), Bert sprak altijd namens mij, ook al wist hij dat niet van zichzelf. Dat was vanaf het moment dat de nieuwe gemeenteraad in september 1974 geïnstalleerd werd. Mijn vrouw Ellen lag in het Ooglijdersgasthuis te Utrecht waar ze aan haar ogen geholpen werd. Ze kon er niet bij zijn. Ik heb haar een cassetteband van de toespraken gebracht zodat ze toch iets van de sfeer kon meekrijgen. Eén man was haar met zijn toespraak opgevallen. Mijnheer Visser had haar als enige geïmponeerd. Omdat ze met afgeplakte ogen in bed lag kon ze zich als een blinde volstrekt oriënteren op wat er van binnen in Bert speelde. Zij werd door niets afgeleid. Bert was de man die gepassioneerd en met geestdrift anderen wist te raken met beeldspraak die weinig fantasie behoefde. Vanaf dat moment is Bert mijn leermeester geweest, ofschoon ik in een andere club zat.
Bert had niets met computers en Internet. Ik heb zijn naam in Google ingetypt. En zowaar, er verscheen één site waar Bert zijn naam op voorkwam. Het is de site over de Februaristaking 1941 met daarop o.a. de namen van hen die zich hiermee verbonden voelen. Zo heeft Bert Visser zelfs op het Internet zijn sporen nog nagelaten.

En nu sta ik bij je kist Bert, en weet ik mijn emoties amper onder controle te houden. Hoe kan het toch zijn dat mensen als jij niet in ons gulden boek staan. Als er in Den Haag terecht een vergaderzaal naar Marcus Bakker is vernoemd, dan moet in het Gulden Boek van Hilversum Bert Visser komen te staan. Postuum, want je hebt er niets meer over te zeggen. Jouw geest maakt nu deel uit van het universum en ik weet dat je nu met zoveel geluk en liefde doordrenkt wordt, dat wij mensen met het dubbele van al onze zintuigen, dat niet kunnen ervaren. Daarvoor moet je eerst het lichaam verlaten hebben. Geniet ervan, jij hebt het verdiend.
Jacques Janssen
                       © Copyright 2008  |   J.M.J.F. Janssen - Hilversum