Verblijf op Aarde

De aula waar jullie nog eens
aan mij zullen denken.

Het boek dat bij mij alles op
z'n kop zette.









 update: 5 juli 2006

Als ik dadelijk sterf dan moet dat aan kanker zijn

Als je in de herfst van je leven bent aanbeland ga je al gauw eens nadenken over hoe en wanneer je aan je einde komt. Onder de zestig jaar denk je daar niet over na of je moet al een levensbedreigende ziekte onder je leden hebben. En naarmate de jaren verstrijken, komen de slachtoffers dichterbij. Familieleden, vrienden, goede buren, de een na de ander dient zich aan. Bij sommigen van hen ben je nauwer betrokken bij de laatste levensfase.

Ik heb nou al zoveel mensen van dichtbij zien doodgaan, dat ik onderhand wel moet weten welke de meest aantrekkelijke reis is. In ieder geval zijn de meeste vormen van kanker voor mij afgevallen. Vooral de mensen die in mijn omgeving overleden zijn aan leverkanker en longkanker hebben mij doen bevestigen dat ik toch maar liever aan een hartinfarct de pijp uitga. Helemaal van binnen worden opgevreten door zo'n kwaadaardige tumor is voor mij geen optie. Sinds mijn hartinfarct in 1993 ben ik wat anders gaan aankijken naar de dood tengevolge van een infarct. Nagenoeg pijnloos en heel snel het licht uit. Je hebt geen tijd meer om adem te halen of het is gebeurd. Als je in die paar seconden nog het besef heb dat het zover is, is de tijd onvoldoende om verdrietig te zijn of om afscheid te nemen aan de hand van die film.

Doodgaan aan een hartinfarct is niet leuk voor de nabestaanden. Zij krijgen een shock en moeten de tijd nemen om te wennen aan de ontstane leegte. Zij hebben de tijd nodig om het verdriet, boosheid en eenzaamheid te verwerken. Er gaat een hele tijd overheen voordat dit een plaats in hun leven heeft gekregen.
Maar ik ben zo eigenwijs dat ik geen gewicht wil toekennen aan wat nabestaanden over mijn einde vinden en dat ik er zelf moet zien uit te komen. Lange tijd heb ik gemeend eventueel het naderende einde een handje te helpen met het stimuleren van een hartinfarct. Wanneer ik stop met mijn gehele medicatie (Metformine  tegen suikerziekte, Ascal als bloedverdunner, Adalat Oros tegen hoge bloeddruk en verwijden van bloedvaten, Cozaar bloeddrukverlager en verwijden van bloedvaten, Bumetanide plasmiddel, Simvastatine cholesterolverlager en Sprironolacton als plasmiddel) dan moet het toch niet lang meer duren. Ik heb hierdoor een betrekkelijk rustig gevoel omdat ik mijn lot in belangrijke mate zelf kan bepalen.

Maar dit alles wordt geheel op zijn kop gezet omdat ik het boek van Stella Braam "Ik heb Alzheimer" gelezen heb. Niet alleen hield dit boek me van begin tot het eind in zijn greep, maar het heeft bij mij grote boosheid veroorzaakt inzake de zorg voor mensen die aan Alzheimer leiden en bij wie heel langzaam de hersenmassa inkrimpt en verschrompelt. Delen van het geheugen, met name het korte termijngeheugen worden snel aangetast waarna allerlei lichaamsfuncties, waaronder de motoriek, uitvallen. Zorgcentra, zo blijkt, zijn niet in staat mensen met Alzheimer die zorg te geven die ze nodig hebben. Miljoenen euro's zijn jaarlijks bestemd voor wetenschappelijk onderzoek naar kanker en reuma. Maar Alzheimer heeft die erkenning nog niet gekregen. Het angstwekkende is dat een bij volle kennis gemaakte wilsbeschikking op het moment dat je aan een ernstige vorm van Alzheimer lijdt, niet meer van toepassing kan worden gebracht. Immers, als je Alzheimer hebt, kun je dus niet aangeven dat je weg wilt gaan: dat je een einde wilt aan deze mensonwaardige manier van vegeteren.
Dan ga ik nog liever aan kanker dood dan aan Alzheimer. Als ik kanker heb dan kan ik tenminste nog aangeven wat ik wil en niet wil. Bij Alzheimer geloof men je niet meer, want je weet niet meer wat je zegt, zegt men.

                        © Copyright 2006 - 2007. |  J.M.J.F.Janssen - Hilversum