Verblijf op Aarde

Ik ben te vinden tussen de Carrésuppoost en de dochter van de mevrouw in het roze die avond.


















Rood en zwart zijn eeuwenlang de kleuren van bevechtende piraten.


 

De ware meesters van het luchtruim































update: 22 juli 2007

Die mevrouw in het roze met haar dochter

Afgelopen zaterdag kom ik maar moeizaam mijn nest uit. Eenmaal aan de keukentafel zegt Ellen tegen mij dat ik zo meteen naar de radio moet luisteren. Dan kan ik horen dat ze in de prijzen is gevallen en twee kaartjes voor vanavond in Carré heeft gewonnen. Dat feit moet nu nog even voor de radioluisteraars worden opgevoerd. Als de telefoon gaat dient ze nog even te blijven ‘hangen’ tot het muziekje is afgelopen en vervolgens is er de stem van de presentator van het NCRV programma 'Plaza' die Ellen als prijswinnaar van vanochtend aankondigt en haar meedeelt dat ze vanavond met haar man naar de wereldpremière kan van Pirates Pirates door het Chinese staatscircus met medewerkers van het Russische staatscircus. Er wordt een voorwaarde bedongen: morgenochtend moet ze in het radioprogramma ‘Plaza’ na achten komen vertellen hoe de avond is bevallen. Ze heeft geen probleem met de toezegging. Ik moet er even aan wennen dat je zo plotsklaps een besluit kan nemen dat de zaterdagavondinvulling van die dag geheel veranderd. Ik heb voor vanavond niets bijzonders. Maar om te beslissen dat je over acht uur naar Amsterdam vertrekt voor het bijwonen van een wereldpremière is toch wel een snelle verandering. Het dringt heel langzaam tot me door dat ‘wereldpremière’ ook betekent heel veel bekende Nederlanders die met mooie auto’s tot aan de rode loper worden afgeleverd. Wat moet ik in hemelsnaam aan trekken? Oh, laat ik maar gewoon doen. Alles kan tegenwoordig. Maar Ellen is Ellen niet als ze er voor zorgt dat ik er toonbaar uit zie die avond. We gaan met het openbaar vervoer. Tussen Naarden-Bussum en Weesp liggen de treinen er uit wegens werkzaamheden aan de bovenleiding. Ook dat nog. We besluiten via Utrecht naar Amsterdam te gaan. Even na zevenen meldt Ellen zich bij de gastenbalie, terwijl ik achter een Carrésuppoost de naar binnenstromende bekende Nederlanders gadesla. Een aantal herken ik, ook al heeft men zich uitzonderlijk uitgedost. Zij hadden natuurlijk meer tijd om voor wat nieuws aan hun lijf te zorgen dan wij. Maar velen gaan langs mij heen zonder dat ik hen kan duiden. Ik besef dat ik geen lezer van die bladen ben waar die gasten elke week in verschijnen op elkaars partijtjes en de rest van Nederland lekker maakt met hun nieuwe verschijning en outfit. We nemen een drankje en volgen van dichtbij de schare bekendheden die links en rechts ons passeren, op armlengte afstand. Ofschoon Ellen er een boel snel herkent moet ze toegeven dat ze op Tv er anders uitzien. Ik begin het een sport te vinden om er zoveel mogelijk uit te halen, maar merk dat het verdomde moeilijk is. Dan heb je een gezicht te pakken, maar je komt niet op de naam van de vrouw. We besluiten om ruim voor de bel naar binnen te gaan zodat we vanaf onze stoel de zaak kunnen verkennen zonder dat het zo opvalt.

Blijken we in de derde rij van de ringloge te zitten vlak naast de Koninklijke loge. En als Daniël Smid met zijn partner schuin voor ons op de eerste rij plaats neemt, weet ik dat de avond niet meer stuk kan. Wij zitten goed. Belinda Meuldijk laat zich zien en schuifelt met haar zoon en nieuwe vriend vlak voor ons langs om precies voor mij plaats te nemen. Sandra Reemer gaat een stoel verderop zitten dan Smid. Ans Markus met dochter Sigrid kruipen er bij in de rij voor ons. Ellen ontwaard iets verderop Cary Tefsen uit “Zeg eens AA”. Aan die Tv-serie denken wij als we haar zien. Prachtrol toch?! Links van Belinda Meuldijk komt Frans Molenaar met zijn vriend aanschuiven. Rechts van mij zit Ellen. En op de twee stoelen links van mij komen twee vrouwen zitten, vast moeder en dochter. De moeder herken ik van een half uur geleden toen veel fotografen bij de ingang druk bezig waren haar en haar dochter te vereeuwigen voordat ze naar binnen schreden. De moeder met opgestoken blond haar heeft zich in een jurk getooid die de kleur heeft van de roze zuurstokken van de kermis. Als ze onze rij binnenloopt knikt ze tegen iedereen die haar kent en buigt daarbij glimlachend lichtjes haar hoofd. Velen schijnen haar te herkennen. Bij mij lukt dat maar niet. Ze komt mijn richting uit. Er zijn nog twee stoelen vrij naast me. Ze kijkt nog eens op haar plaatsbewijs waar stoelnummer 20 op staat vermeld en laat zich langzaam naast mij op het zitvlak zakken. Allerlei mensen voor ons draaien zich om, om haar te begroeten. En ik weet maar niet wie het is. Het moet een heel bekende vrouw zijn. Haar gezicht ken ik van de Tv, maar ik kom niet op haar naam. Ze legt haar handen op haar knieën die niet geheel door het roze satijnen kledingstuk bedekt worden. In haar frêle handen omklemt ze een leren tasje dat voor een deel even roze is als haar jurk en waarvan de bovenkant in het zilver is. Een van de laatsten die in de rij van Smid en Reemer aanschuift is Nelly Frijda getooid in een felrode outfit en met een ijsje in haar hand.
Op een gegeven moment merk ik zeer tot mijn verbazing dat de rollen zijn omge-draaid en mensen naar ons kijken. Ik zie mannen hun eega’s aantikken en een gebaar maken om mijn kant op te kijken. Ik weet het zeker. Met een lichte hoofdbeweging probeer ik hen duidelijk te maken dat ze die schoonheid naast me moeten hebben. Maar ze schudden hun hoofd en knikken bevestigend naar mij. Ze bedoelen mij. Ik kleur ervan en wordt verlegen onder die ongevraagde aandacht. Dan weet ik het! Iedereen kent hier iedereen. Behalve Ellen en mij, want die hebben ze nog nooit eerder gezien. Ik zou als ik hen was ook wel eens willen weten wie dat zijn. Ik begin te glunderen. Voel mij met Ellen als het toetje onder de aanwezigen. Laat ze maar raden wie we zijn. Ik krijg dezelfde glimlach als die mevrouw in het roze. Wat is dat een lekker gevoel. Als ook RTL4 royalty watcher Marc van der Linden zijn stoel in onze rij heeft gevonden kondigt Henk van der Meijden de voorstelling aan waar hij met zijn vrouw als producenten zo nauw en succesvol bij betrokken zijn.

Het begin laat niet lang op zich wachten. De Proloog die meestal dient om in de stemming te komen raast gelijk over de bühne. Het kraakt en kreunt er. Storm die bij een kolkende zee hoort en donder vullen het Circustheater. Niks acclimatiseren. Je zit er middenin. Superlatieven schieten te kort. Een zinderende show met een continue spektakel waar geen eind aan schijnt te komen ontrolt zich op een paar meter van ons vandaan. De Chinese piraten ontroeren de zaal. Ze zijn jong en bijzonder gedisciplineerd hetgeen de groep een fantastische uitstraling geeft en er echt één geheel van maakt. Het gelijktijdig slaken van piratenkreten juist op dat ene moment dat het nodig is verraadt de Spartaans Chinese opleiding. Omdat ik zo dichtbij zit zie ik dat zelfs hun ogen gezamenlijk wegdraaien naar een bepaald doel hetgeen de harmonie in de choreografie versterkt. De show gaat over in acrobatiek, waarin deze Chinezen ook grootmeesters blijken te zijn. Het brutale Aziatische lef van de piraten wordt afgewisseld met de schoonheid van een Pas de deux in de lucht waarbij de Russische sterartiesten Vitaly en Oxana Brobov met een hartstochtelijke act het publiek de adem ontneemt. Temeer omdat er niet met een vangnet wordt gewerkt. De kostuums en de belichting zijn van een zelden vertoonde schoonheid en geven extra reliëf aan deze voorstelling. Ik bemerk bij mezelf dat ik helemaal ben opgenomen en elke bekende Nederlander volstrekt vergeten ben. Na afloop van de act Rood en Zwart is er pauze. Ik weet niet wat de artiesten na de pauze ons nog te bieden hebben. We hebben toch alles gehad? Kunnen ze dan nog meer?
Bij het verlaten van de rij sluit ik langzaam aan achter de mevrouw in het roze. Ze had nog geen meter gelopen of ze bleef met haar dochter stilstaan omdat een stoet fotografen vanaf de eerste rij de camera’s op haar richten. Zij vond het niet erg, glimlachte en wuifde met haar ‘vrije hand’, in de andere het mooie handtasje omknellend. Vast dat ik op veel foto’s kom te staan, want ik sta zowat tegen haar aan. Natuurlijk wordt ik er vanaf geknipt. Mogelijk dat ik bij een of andere fotograaf of roddelbladredactie er net tussendoor glip. Ik wil haar zeggen dat ik haar naam even kwijt ben in de hoop dat ze toehapt. Maar ik besluit het niet te doen, want dan maak ik de afstand tussen de bekende en onbekende Nederlander onwenselijk groot. Dus deze week alle roddelbladen voor eens in mijn leven kopen. Blijkt dat volgens 'Weekend' de mevrouw in het roze de kledingontwerpster Sheila de Vries was die in gezelschap verkeerde van actrice Micky Hoogendijk.Op weg naar de Holland Casino Foyer viel Ellen bijna over Seth Gaaikema, maar we konden gelukkig een drankje bemachtigen. Na een veel langer durend wervelend tweede gedeelte besloten we in te gaan op de uitnodiging van de directie van Carré voor een drankje in de foyer. We namen bewust het risico dat er in Hilversum geen bus meer zou rijden en we een taxi moesten nemen.
                        © Copyright 2007  |  J.M.J.F.Janssen - Hilversum