update: 13 maart 2003

Niks te grijpen

Eerst dacht ik nog dat ze verlegen of een beetje bang was. Vooral in het begin verstopte ze zich na elke deurbel onmiddellijk achter de bank. Als ik op haar af ging om ze op te pakken, nam ze de benen. Ook nadat we ze nu alweer drie jaar in huis hebben. ‘Suus’, heet ze. Ze heeft zich door mij nog nooit laten pakken, laat staan dat ze een keer op schoot springt. Ja bij mijn vrouw, maar niet bij mij. Soms is de afstand tussen haar en mij ruim binnen de meter. Een overbrugbare afstand om bij een snelle greep het ding in mijn handen te hebben. Maar als ik er al aan denk en vlak voordat ik de aanzet tot zo’n grijpbeweging wil maken, is ze al weg. Ze springt anderhalve meter verder, om daar af te wachten op de dingen die komen gaan. Er is één dagelijks moment dat ik haar mag aaien. En dat is ’s ochtends bij het ontbijt. Ze komt dan bij me zitten op de stoel naast me. In de loop der jaren heeft ze mij geleerd dat ik een klein kattensnoepje moet wegwerpen, zodat zij er achter aan kan gaan als ware het een levende prooi. Het dagelijks ritueel begint met de beklimming van de stoel. En na een paar aaien vindt ze het wel welletjes. Dan springt ze er vanaf en moet ik het snoepdoosje openen. Ik heb de gelegenheid wel eens aangegrepen om haar te pakken. Maar je kan Suus niet met één hand grijpen. Want zodra ik die andere arm er ongemerkt probeer bij te halen, is ze al weer pleite. Een feministe in optima forma en in vergelijking met Teun, die rode kater van ons, eet zij met mes en vork. Denk niet ‘Ik zet haar wat kattenvoer voor’. Nee madame heeft al lang geleden kenbaar gemaakt wat er in de bakjes moet. En niet stiekem iets mengen. Dan staat het er morgen nog. En ook overmorgen.
Jacques Janssen