Is dit geen keurige kraam om er mijn nieuwe boek
'Met de pacemaker op stap' te verkopen?

Ja, ik kan wel boeken stapelen.

Veel informatie kon men bij mij krijgen.

Zeg nou zelf, dit is toch waar je voor komt!

update: 6 december 2009

Rommelmarkt

Een half uur voordat de deuren van de rommelmarkt open gaan, staan al drommen koopjesjagers te wachten tot ze onze kraampjes en tafeltjes, onder de bestofte klanken van in een ver verleden ten gehore gebrachte kerstmuziek waar ik nog de hele dag naar moet luisteren, kunnen bestormen.
Even dan is het erg warm binnen als de warme lucht niet meer naar buiten kan omdat, als in een trechter, de samengeklonterde menigte in het toegangsgedeelte verhindert dat de lucht naar buiten kan stromen. Ik heb een hele dag de tijd om alles te observeren wat mijn tafel voorbij komt, terwijl ik niettemin een boek heb meegenomen om af en toe wat afleiding te hebben en ik begin al gelijk in het verhalenboek van Midas Dekkers 'Poes'. Als het gedurende mijn observaties even op tafel ligt vraagt een potentiële koper mij wat dat boek van Dekkers moet kosten, "of bent u er soms in aan het lezen." Ik bevestig dat laatste en wijs hem op de uitgestalde exemplaren van 'Met de pacemaker op stap' die hier vandaag te koop liggen.
Een aantal gelamineerde recensies die ik zorgvuldig tussen de boeken op tafel heb gelegd, dient te voorkomen dat ik zelf telkens, als iemand geïnteresseerde blikken vertoond, verbaal mijn boek moet aanprijzen. Ook liggen er visitekaartjes gereed, niet van mij, maar van mijn boek en iemand die een exemplaar koopt krijgt van mij een zelf ontworpen bladwijzer mee en een mandarijntje, want dat was Ellen haar idee: je moet de mensen in deze feestmaand wat lekkers aanbieden. Dus was er ook nog een glas met 'groene' chocolade.
Ik moet er niet aan denken dat iemand op mijn boek gaat afdingen. Volgens de auteursovereenkomst, mag ik slechts mijn boek verkopen tegen de geldende boekenprijs op straffe van een geldboete. Daarom heb ik ook een prijskaartje op tafel gelegd, en heb ik veel wisselgeld meegenomen.
Soms geneerde ik me een beetje als er voorbijgangers bij mijn kraam even stil blijven staan en warempel een exemplaar van 'Met de pacemaker op stap' in hun handen nemen. Zoals alle vorige voorbijgangers zal ook deze het niet kopen. Ik voel dat een enkeling uit beleefdheid even een paar blikken over mijn kraam werpt en een ander laat zijn belangstelling blijken door een uitgestald krantenartikel te lezen of om de flaptekst van mijn boek te bekijken. Als ze klaar zijn met hun visite aan mijn kraam sla ik gauw mijn ogen neer in het poezenboek van Midas Dekkers, aangezien ik hen voor een oogcontact met de auteur wil behoeden, zodat ze zich niet hoeven te verantwoorden voor het negeren van de aankoop. Tot zover reikt inmiddels mijn empathisch vermogen.
Eén aanhoudende bezoeker past toch de wet van de rommelmarkt toe en probeert bij mij de boekenprijs gehalveerd te krijgen. Zeven-en-een-halve euro. Daar moet ik het mee doen. Ik leg de goede man uit dat ik deze aantrekkelijke prijs van € 14,90 heb mogelijk gemaakt door mijn eigen boek met vijfduizend euro te sponsoren, zodat het ver onder de twintig euro komt te liggen en daardoor dus voor een breder publiek beschikbaar is gekomen.
"Dus mijnheer ik heb uw boek, als u dat koopt ,al behoorlijk gesubsidieerd," en de man beende weg.
Meer en meer ervaar ik dat het schuifelende voetvolk zich wat unheimisch voelt als men mijn tafel moet passeren die, met die van de overbuurvrouw slechts één meter tien aan schuifelbreedte biedt, hetgeen een drukkend effect op het doorstromingstempo heeft. Op de drukste momenten natuurlijk te verstaan.
Overal hoor je mensen afdingen.
"Wat kost dit kinderstoeltje"?
"Vier euro."
"Ik geef er twee voor."
"Voor drie is het van u."
"Verkocht", en met een voldaan gezicht gaat de koper naar een volgende kraam om daar zijn garageverzameling verder aan te vullen.
Als het einde van de rommelmarkt in zicht komt constateer ik dat in het doosje met wisselgeld nog net zoveel zit als vanochtend toen ik begon. Maar ik heb wel het boek van Midas Dekkers uit. Ik zat met mijn boeken op de verkeerde plek en op het verkeerde moment. Dit is geen publiek dat op een boek over de zorg van een ervaringsdeskundige zit te wachten. Hoe kon ik met zo'n boek tussen al die stukgedraaide LP's, kaarsen, spiegels waar al tienduizend keer in gekeken is, tweedehands sokken en jurken, theepotten, kleurpotloden, bambi's in 'vergulde' lijsten, kralendozen en mens-erger-je-niet spelen gaan staan?
Jacques Janssen