|
|
Na de laatste baan kan zelfreflexie beginnen.
Sommige Aardbewoners hebben maximaal nog één Aardebaan (om de Zon) te gaan
voordat ze definitief hun ogen sluiten. Anderen hebben na hun laatste
arbeidsbaan mogelijk veel langer de tijd om zichzelf een plaats in deze
wereld toe te kennen. Maar niemand weet precies het moment waarop hij zal
verdwijnen. Ernstig zieken, bij wie de hoop is opgegeven, weten dat hun
einde snel nadert. De reflexie begint dan al op het moment dat de
behandelend arts verteld dat het nog een aantal weken, mogelijk nog een
 paar
maanden kan duren. Ziekbedden zijn ligplaatsen waar veel naar het voorbije
leven wordt gekeken en wat daarin de rol van betrokkene was. Minutieus wordt
het afscheid voorbe-reid, voor zover je bij gebrek aan Altzheimer of een
andere dementie-aanslag, daartoe nog de gelegenheid hebt. Heb je het geluk
dat je nog gezond bent, behalve dan wat naderende 'ouderdomsgebreken' en heb
je bovendien nog een levenspartner met wie je het (goed) kan vinden, dan kun
je nog een aardig programma samenstellen.
Ben je pas met je 65-ste met pensioen
gegaan, dan sla je je al gauw voor je Aardse kop omdat je dat veel eerder
had moeten doen. Immers je komt tijd tekort. Maar dan op een andere manier
dan op je oude werkplek.
(Naar boven). |
Zodra de dag nadert dat je bij je laatste werkgever voor het laatst de deur
sluit, krijg je heimwee naar het verleden. Op de laatste dag neem je
afscheid van je collega's. Zouden ze je niet vergeten? Willen ze nog wel
eens contact hebben? Eigenlijk moet je er niet op rekenen. Want je kent ze.
Ze hebben het altijd gloeiend druk, druk en nog eens druk. Ze lopen zichzelf
voorbij en je hebt er waarschijnlijk zelf ook aan meegedaan. Je maakt je
lade leeg en zoekt nog naar persoonlijke dingen om mee naar huis te nemen.
Als je alles bij elkaar hebt en je hebt je laatste bakkie koffie gedronken,
dan zoek je even een plekje op waar je alleen kan zijn. Bij wie begin je
dadelijk en van wie wil je echt het laatst afscheid nemen. Als je je beste
maatje voor het laatst de hand drukt en je werk-plek verlaat, wordt
merkwaardig genoeg het verwijderingstempo groter, terwijl je naar een
zak-doek zoekt omdat je het niet meer droog kunt houden. Je laatste rit naar
huis is begonnen. Een regen aan flashbacks komt voorbij. Je bent een gevaar
voor andere weggebruikers. Je hoeft nooit meer deze weg te gaan. Waarom toch
die tranen? |
